Nog meer voorbereiding en mijn eerste vrienden in Bulgarije

Een belangrijke overweging buiten “waar ga je heen”, is de tijd van het jaar. Aangezien ik niet aan schoolvakanties gebonden ben, heb ik alle vrijheid om te bepalen wat de meest gunstige periode is voor een bezoek aan Bulgarije.
We besloten dat ik in het voorjaar zou gaan. Het is nog niet heel warm, maar aangenaam genoeg, alles is groen en fris ogend. Ook is er binnen Bulgarije op dat moment geen schoolvakantie en accommodatie buiten het hoofdseizoen is altijd goedkoper. Tijdens de reis bleek het ook een nadeel te hebben; veel toeristische attracties waren niet of slechts beperkt geopend.

Door de reis in mei te plannen had ik nog dik vier maanden voorbereidingstijd. Nóg meer lezen over Bulgarije, nóg meer video’s op Youtube kijken en van nóg meer Facebookgroepen lid worden die zijn opgezet door expats, zowel Nederlandse als Britse immigranten. Zoek in Facebook op ‘Bulgarije’ of op ‘Bulgaria’, en je wordt getrakteerd op lange lijsten van Facebookgroepen die met die onderwerpen te maken hebben.
Via Facebookgroepen maakte ik ook mijn eerste “vrienden” in Bulgarije; een Nederlands stel in de provincie Dobrich, en een Engelse vrouw die een B&B gestart was in de buurt van Gabrovo. Na een initieel contact via Facebook werd ik door het Nederlands stel spontaan uitgenodigd om bij hun het leven in Bulgarije te komen proeven. Met de Engelse vrouw maakte ik een afspraak voor een verblijf van een dag of vier inclusief ontbijt en avondmaaltijd.

Uiteindelijk had ik de reis qua verblijf als volgt gepland:
1. Op de dag van aankomst had ik een hotelletje met ontbijt in Varna. Aangezien ik in de late namiddag aankwam leek me dat de meest relaxte start van de reis. Ik hoefde alleen de huurauto op te halen en was volgens de SatNav binnen 20 minuten bij mijn hotel. Even inchecken en dan ergens iets te eten vinden. De volgende ochtend vóór vertrek nog even de tijd voor een wandelingetje door Varna.
2. De volgende dag had ik afgesproken met het Nederlandse stel, niet ver van Dobrich. Ik had flink de tijd tussen het verlaten va het hotel en aankomst in hun dorp, Vladimirovo. Daar zou ik blijven eten en slapen.
3. De volgende dag na het ontbijt door naar Elena. Daar had ik een Guesthouse geboekt voor 4 nachten. Van hieruit had ik verscheiden uitstapjes gepland in de omgeving, zoals naar het dorp Mindya, wat volgens mijn vrouw een potentiële vestigingsplek kon zijn.
4. Vanuit Elena had ik verblijf geregeld in een hotel in Arbanasi. Ontbijt en diner inbegrepen. Ook hier, buiten het verkennen van Arbanasi zelf, excursies in de omgeving naar Veliko Tarnavo, en bijvoorbeeld Gorna Orjahovicsa (waar ook weer verschillende spellingen voor bestaan).
5. Door naar de Engelse vrouw in het gehucht Sabotkovtsi, ergens tussen Dryanovo en Gabrovo, ten zuiden van Veliko Tarnavo. Ze had me instructies gestuurd en zou me dan ergens in een dorp aan de doorgaande weg opwachten om voor me uit te rijden.
6. De laatste nacht zou ik weer doorbrengen bij het Nederlandse stel, omdat ze niet te ver van het vliegveld van Varna woonden, zodat ik de volgende ochtend zonder al te veel haast naar het vliegveld kon rijden om de auto in te leveren en mijn vlucht terug naar Eindhoven te nemen.
Zo was de planning een aantal weken voor vertrek compleet gemaakt. Voor het Nederlandse stel een pot pindakaas en een eierwekkertje (op verzoek) meegenomen en voor Engelse Susan een flink stuk Nederlandse kaas.

Voorbereidingen voor een eerste kennismaking met Bulgarije

Veliko Tarnavo

Via Russische blogs had mijn vrouw min of meer bepaald dat de streek rond Veliko Tarnavo (of Turnavo, afhankelijk van de transliteratie vanuit Cyrillisch schrift) de meest geschikte regio was voor onze plannen. Of dat werkelijk zo is, zullen we nooit weten. Het is nou eenmaal bijna onmogelijk om iedere streek te leren kennen. Er werden afwegingen gemaakt omtrent klimaat (in het zuiden is het warmer dan in het noorden, de kust is koeler in de zomer maar vochtig in de winter). Ook vond mijn vrouw het belangrijk dat er wat aanspraak was van andere expats.
Mijn vrouw had ergens uit de krochten van het internet een excel bestand opgediept dat ze aan mij had doorgestuurd met het verzoek om het uit te printen. Het bleek een lijst met demografische gegevens van zo’n beetje ieder dorpje in het land. De lijst bevatte gegevens zoals inwonertal, en de verdeling tussen Bulgaren, etnische Turken, Roma en andere minderheden. Zoals ik in mijn vorige post al meldde, worden Russen niet zo gehinderd door politieke correctheid, en is het voor hun dus de normaalste zaak van de wereld om dit soort gegevens te delen en er lustig op los te discrimineren. Het aantal zigeuners in de regio werd aldus ook een factor van overweging.

Ik bezit schoenendozen vol landkaarten. Een soort verzamelhobby van mij. En zowaar, ik had een kaart van Bulgarije. Een kaart maakt de plaatsen waar je over leest net iets minder abstract, en bevat details zoals ruïnes, meren, en andere interessante plaatsen. Ondanks Google earth en Google maps is een papieren kaart wel zo handig, vooral in de auto. Op de SatNav kun je wel zien of je links of rechts moet afslaan om ergens te komen, maar met een kaart zie je alternatieven en kom je soms op leuke ideeën (en soms op ideeën met vervelende gevolgen, maar daarover later meer).
Het werden avonden achter de computer, op de vloer met de kaart en op de bank met de demografische gegevenslijst.

We hebben een hond. Bono hebben we vele jaren geleden uit een asiel in België gehaald. Een kruising tussen waarschijnlijk een Mechelse herder en een windhond. Bono bleek geen gemakkelijk dier en heeft een tamelijk uitgebreide gebruiksaanwijzing. Bovendien is hij inmiddels meer dan 10 jaar oud, voor een middelgrote reu een respectabele leeftijd die met wat gebreken komt. Hij is de reden dat ik alleen op verkenning naar Bulgarije ga. Mijn vrouw blijft thuis met hond en gebruiksaanwijzing.
Een bijkomend voordeel van de situatie is dat ik met het vliegtuig kan gaan, wat uiteindelijk zeker 4 vakantiedagen scheelt.
Het is inmiddels eind December 2017 en ik heb een vlucht geboekt begin mei 2018. Vliegen vanaf Eindhoven naar Varna, aan de kust in Bulgarije, bleek veruit de meest economische optie.
In de volgende blog vertel ik meer over de voorbereidingen voor mijn eerste trip naar Bulgarije.

Naar Bulgarije!

Als je er over denkt om te gaan emigreren naar Bulgarije, blijf dan deze blog volgen. Wij, mijn vrouw en ik, zijn bij aanvang van deze blog in het begin van het hele emigratieproces. Lees mee hoe het ons zal vergaan!

Dit is de eerste post op mijn blog.

Voor ons is het idee om naar Bulgarije te emigreren in december 2017 geboren. We wilden graag na mijn pensioen in het buitenland gaan wonen, op een plek met rust en met mooie natuur. In eerste instantie kozen we hiervoor voor ons favoriete vakantieland, Zweden. We maakten allerlei plannen en waren al op zoek naar een geschikte woning, toen we besloten voor de zekerheid ook maar eens in de winter naar ons toekomstige Thuisland te gaan. Dat heeft ons met beide voeten terug op aarde gezet. In de winter ingesneeuwd raken met een beperkt aantal uren daglicht moet je wel tegen kunnen en bleek van ons iets teveel geëist. Een andere zwaarwegende overweging om niet voor Zweden te kiezen was de kosten van het levensonderhoud. Iedereen die in Zweden op vakantie is geweest heeft het waarschijnlijk wel gemerkt: Zweden is duur!

We hebben een aantal landen overwogen en uiteindelijk leek Bulgarije een aardige optie. Dit was allemaal theoretisch, want de meeste landen die de revue passeerden, inclusief Bulgarije, hadden we nog nooit bezocht. Dus eerst maar eens kijken hoe het daar is. Nou is Bulgarije niet een enorm land, maar toch altijd nog bijna drie maal de oppervlakte van Nederland. Zoals hier de verschillen tussen Groningen en Limburg aanzienlijk zijn, is dat in Bulgarije niet anders. Er zijn bergen en er is een Zwarte zee kust. Er zijn steden en er is platteland, dus eerst moesten mijn vrouw en ik een voorkeur gaan bepalen want je kunt tenslotte niet het hele land uitproberen.

Vrouw: “in de bergen is het ’s zomers koeler. Ik: “In de winter raak je er ingesneeuwd”. Vrouw: “Bergen zijn mooi om te zien en je hebt fantastisch uitzicht.” Ik: “Helemaal waar, maar vanuit een vallei kun je de bergen ook zien en het autorijden is er gemakkelijker, zeker in de winter.” Zo ging het een tijdje door. We wilden allebei niet in een stad wonen, en een dorp met slechts een paar vaste bewoners leek ons ook niet ideaal. Aan de kust is het in de zomer iets koeler, maar naar het strand gaan we in Den Haag ook nooit. In de winter is de kust uitgestorven, kil, mistig bij tijden en de huizen zijn er in verhouding duur.

Mijn vrouw is Oekraïens, ze spreekt Russisch. Dat is in Bulgarije een pré, want ze gebruiken, net als de Russen, het Cyrillisch schrift. Sterker nog, dat schrift is door twee Bulgaarse monniken bedacht. Ook is er een aanzienlijke Russisch sprekende gemeenschap in Bulgarije, een erfenis van de Sovjet tijd en het feit dat de Russen ooit de Ottomaanse overheerser hebben helpen verjagen uit Bulgarije. De Turken (Ottomanen) hebben honderden jaren de dienst uitgemaakt in Bulgarije, en zij zijn ook een van de grotere minderheden in het land. In veel steden en dorpen zie je dan ook, behalve een orthodoxe kerk, vaak een moskee. In het Russisch is er net zoveel op het internet te vinden over Bulgarije als in alle west Europese talen bij elkaar. Mijn vrouw kon dan ook heel veel informatie over het leven aldaar achterhalen vanuit het Russische immigrantenperspectief. In sommige opzichten is dat toch een beetje anders dan bijvoorbeeld de Engelstalige blogs en Facebookgroepen. (Russen zijn wat minder gehinderd door politieke correctheid bijvoorbeeld) In mijn volgende blog ga ik vertellen over de voorbereidingen voor mijn eerste trip naar Bulgarije.